مریم رضایی

مرثیه‌ای برای موهای نرگس

زمان به عقب می­‌رود. می­‌رود جایی که من مدرسه می­‌رفتم. روزهایی که تازه شلوار دم­ پا گشاد مد شده بود و گاهی می‌­شد غیر از جوراب سفید و سیاه، جوراب­‌های رنگی هم پیدا کرد. ۱۳ ساله بودیم. سرشانه مانتوهای­‌مان با اپل بالا می‌­آمد و موهای­‌مان را گوجه­‌ای می‌بستیم. هر روز در ورودی مدرسه باید یکی­‌یکی وارد می­‌شدیم. کیف­‌هایمان را باز می‌کردیم و به ردیف همسن و سال‌های­مان که بعنوان مامور دم در ما را وارسی می‌­کردند نشان می‌­دادیم.