تروریسم از خانه آغاز می‌شود

مترجم : فرنگیس بیات

۱۸ آذر ۱۳۹۶

نویسنده: مارگارت تالبوت

کمی بعد از کشتار ارلاندو، صفورا یوسفی، همسر عمر متین، به گزارشگران گفته بود که هفت سال پیش در دوره کوتاه ازدواجش با عمر متین بارها مورد ضرب‌و‌شتم و سوءرفتار او قرار گرفته بود: «او به محض اینکه به خانه می‌آمد شروع می‌کرد به کتک زدنم، چرا که هنوز شستن لباس‌ها تمام نشده بود و یا بهانه‌هایی شبیه این.» این زوج بصورت آنلاین با هم آشنا شده بودند، او به فلوریدا آمده بود تا با عمر ازدواج کند و کمی بعد از ازدواج کتک‌های شوهرش شروع شد.
عمر همواره مانع این می‌شد که صفورا از این کتک‌ها و درگیری‌ها چیزی به خانواده‌اش بگوید. صفورا می‌گوید که او مرا مثل یک گروگان از خانواده‌ام [دور] نگه می‌داشت.» در نهایت خانواده صفورا موضوع را می‌فهمند و او را از چنگال عمر نجات می‌دهند.
در جزئیات اعلام‌شده از بررسی‌های شخصیتی عمر و پیشنیه‌اش، احتمالا مسئله خشونت او علیه همسرش چندان مهم به نظر نمی‌آمد. مطمئنا قابل توجه‌ترین نکته این بود که او با برخی گروه‌های تروریستی و بخصوص داعش همذات‌پنداری‌هایی داشته است. هنوز مانده تا همه ابعاد این مسئله روشن شود، اما او به باشگاه شبانه‌ای حمله کرده بود که قبلا در آنجا دیده شده بود. پدر عمر متین در اظهاراتش به پلیس گفته بود که عمر از دیدن صحنه بوسیدن دو مرد همجنسگرا بشدت عصبانی شده است. در عین حال نباید فراموش کرد که ظاهرا خود عمر از اپلیکیشن آنلاینی استفاده می‌کرده که مردان همجنسگرا برای قرار گذاشتن از آن استفاده می‌کنند. اینجا ایالات متحده امریکاست و یک‌سوم تیراندازی با اسلحه در جهان در این کشور اتفاق می‌افتد، اما این مسئله مهم است که او به راحتی توانسته اسلحه‌ای را بدست بیاورد که شهروند عادی هیچ نیازی به آن ندارد، نقشه کشتاری را بریزد و جان تعداد زیادی از آنها را در فاصله کوتاهی بگیرد.
در واقع پیوندی میان خشونت خانگی و کشتار با اسلحه وجود دارد و با علم به ارتباط میان این دو پدیده است که امیدی برای کمک به پیشگیری از هر دو پدیده شکل می‌گیرد. یکی از پژوهش‌های اخیر در مورد تیراندازی با اسلحه که توسط گروه پژوهش و ترویج Everytown for Gun Safety صورت گرفته است، ارتباط میان خشونت خانگی و کشتار با اسلحه را قابل توجه ارزیابی کرده است. با توجه به تعریف اف.بی.آی. از کشتار دسته‌جمعی- حوادثی که در آن چهارنفر یا بیشتر بوسیله اسلحه کشته شوند- این گروه تحقیقاتی توانستند ۱۳۳ واقعه کشتار جمعی با اسلحه را در فاصله ژانویه ۲۰۰۹ و جولای ۲۰۱۵ مستند کنند. آنها دریافتند در «حداقل ۷۶ مورد از این کشتارها(۵۷درصد)، ضارب سابقه قتل همسر یا شریک فعلی یا قبلی یا یکی از اعضای خانواده‌اش را داشته است و در ۲۱ حادثه ضارب سابقه اتهام خشونت خانگی را در پرونده قضایی داشته است. پیوند مرگبار میان تیراندازی و خشونت علیه همسر یا شریک زندگی از معدود مسائلی بود که کنگره در قانون ایمنی اسلحه آن را مورد توجه قرار داده بود. در سال ۱۹۹۶، کنگره اصلاحیه لوتنبرگ را به تصویب رساند که به موجب آن کسانی که متهم به بزهکاری‌هایی همچون خشونت خانگی یا مشمول حکم محافظتی می‌شوند از تملک هر گونه اسلحه‌ای منع خواهند شد. این قانونی بجا و مکمل مجموعه قوانین قبلی بود. قتل با اسلحه تاکنون متداول‌ترین شیوه قتل نزدیکان و همسران بوده است. اصلا جای تعجب ندارد که وجود اسلحه در خانه احتمال پایان یافتن روابط خشونت‌آمیز زنان با شوهرانشان را به سمت قتل و مرگ آنها بکشاند. شواهدی وجود دارد که اعمال محدودیت‌هایی از نوع اصلاحیه لوتنبرگ و تعداد دیگری از قانون‌گذاری‌های ایالتی توانسته کمک زیادی به توقف این دو پدیده خشونت‌بار بکند.
با توجه به تحقیق دیگری که در مدرسه سلامت عمومی بلومبرگ دانشگاه جان هاپکینز صورت گرفته است، «قوانین محدود‌کننده دسترسی به اسلحه برای کسانی که از دادگاه [بواسطه خشونت خانگی از رفتن به منزل منع می‌شوند] حکم محافظتی دارند، به کاهش ۱۹‌درصدی نرخ قتل عمد همسر یا شرکای زندگی این مردان منجر شده است.»
متاسفانه قانون فدرال و ایالت‌های مشابه همچنان به شیوه‌ای محدود و نقطه‌ای در حال اجراست. این قانونگذاری‌ها زمانی می‌تواند موثر واقع شود که ایالات شیوه غربالگری را برای خریداران بالقوه دارای سابقه خشونت خانگی و احکام محافظتی به اجرا بگذارند در حالیکه بسیاری از ایالات اصلا به این شیوه عمل نمی‌کنند و در چنین مواردی هیچ مانعی وجود ندارد که مرتکب خشونت خانگی را از خرید و دسترسی به تفنگ‌های نیمه‌اتوماتیک منع کند جز اراده و اظهار شخصی خودش مبنی بر داشتن سابقه خشونت خانگی. چنین وضعیتی در مورد کسانی که در حال حاضر اسلحه در اختیار دارند هم صدق می‌کند. بعضی از ایالات قوانینی را تصویب کرده‌اند که به موجب آن، درصورت گزارش خشونت خانگی از صاحب اسلحه، پلیس می‌تواند اقدام به ضبط اسلحه کند. قانونی که باز در بیشتر موارد اجرا نمی‌شود.
در این میان، دادگاه عالی مین به پرونده شکایتی از این قانون رسیدگی می‌کرد که توسط دو مرد با به چالش کشیدن قانون محدودیت دسترسی به اسلحه بواسطه ارتکاب خشونت خانگی مطرح شده بود. این دو مدعی بودند که حقوق شهروندی آنها بنابر نص قانون اساسی نقض شده است (یکی از دو شاکی همچنان اسلحه در اختیار دارد در حالی که گزارش شده بود او به یک «عقاب سر طاس» شلیک کرده است که اساسا جرمی فدرال است). وقتی در ماه فوریه ۲۰۱۷، قاضی کلیرنس توماس برای اولین بار در ده سال گذشته در این مورد نظر قضایی مشورتی خواست، پرونده مورد توجه قرار گرفت. می‌توان پیش‌بینی کرد اعلام‌ نظر قطعی دادگاه در مورد این پرونده پیامدهای مهمی در مورد افراد مورد اتهام و دارای سابقه خشونت خانگی علیه شریک زندگی و بطور کلی ایمنی دسترسی به اسلحه بهمراه خواهد داشت، و همین‌طور در مقررات ناظر بر اختلافات شهری که به مالکان در سراسر کشور اجازه می‌دهد تا در صورت تماس مکرر مستاجران‌شان با پلیس (۹۱۱) اقدام به اخراجشان کنند.
دیگر وقت آن رسیده است که خشونت خانگی و همسرآزاری به عنوان نشانه‌های هشدار‌دهنده اولیه مورد شناسایی قرار بگیرند. سئونگ هوی چوی، قاتل حادثه تیراندازی دانشگاه ویرجینیا و ضارب حادثه اورلاندو که یکی از مرگبارترین حوادث تیراندازی دسته‌جمعی در تاریخ امریکاست، هر دو سابقه سوءرفتار با همکلاسی‌های دختر را داشته‌اند. یکی از دو بمب‌گذار حادثه تروریستی ماراتن بوستون، تامرلان تسارنائف، پیش از حادثه تروریستی سابقه بازداشت بواسطه ارتکاب ضرب و شتم و خشونت خانگی با زنان را داشت. ظاهرا بنظر می‌رسد ترور گاهی از خانه آغاز می‌شود.

پی‌نوشت:
*در جریان فاجعه کشتار «اورلاندو»، یک مهاجر افغانی تبار به باشگاهی از مردان همجنسگرا حمله کرد و با رگبار اسلحه ۵۰ نفر را قربانی تیراندازی کرد.

منبع: نیویورکر